طلوع سرد بی خوابی

شب تاریك تنهایی ...

هوا دلتنگ خورشید است

و من غمگین خود بودن

چه دشوار است تهی بودن

چه اندازه كه تنهایم ، امان از درد بی درمان تنهایی

امان از روی آب ماندن

همه دلبستگی ها پوچ

همه وابستگی ها چون حبابی روی این دریا

كنار ساحلم اما ، چرا دریا غم انگیز است ؟

صدفها مانده بر شن ها

تهی از باور دریا

و روی خواب نرم و نازك شن های بی احساس

نوشتم راه فردا را........